Δεν μπορώ (και δεν θέλω) να πω τίποτε για το Παράσιτο του Bong Joon-ho - όπως είναι ο τίτλος του στα αγγλικά. Η συνάντηση με μερικά έργα τέχνης είναι εμπειρία ζωής, και αυτό μού συνέβη με τούτους τους φετινούς "Κλέφτες καταστημάτων", που είναι ωστόσο πιο μαύροι και συγχρόνως πιο τερατωδώς αστείοι, και ας επιδεικνύουν λίγο την σεναριακή και σκηνοθετική μαεστρία τους. Το ντοκυμανταίρ Η εικόνα που παρέλειψες του Donal Foreman είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα αντιπαραβολή και αντιπαράθεση πατέρα και γιου -κινηματογραφιστές αμφότεροι- με 'φόντο' τις 'ταραχές' της Β. Ιρλανδίας: μορφικά άρτια, υπαινικτική και φτιαγμένη με μίγμα ευθύτητας και λεπτότητας.
Αλλά η παρεξήγηση και η περίπου περιφρόνηση της κριτικής (όση έπιασε το μάτι μου, έστω) για το Έργο χωρίς δημιουργό του Florian Henckel von Donnersmarck (ο πρωτότυπος τίτλος τού Μη χαμηλώνεις το βλέμμα, κουτσή απόδοση της αγγλικής μετάφρασης: Ποτέ μην αποστρέφεις το βλέμμα) μού φαίνονται ακατανόητες. Ναι, το έργο έχει πολλές πολύ -και δικαίως- συγκινητικές στιγμές, αλλά δεν είναι μελόδραμα. Είναι μια αριστοτεχνικά σύνθετη σπουδή στην τέχνη, την πολιτική, και την ιστορία - την ατομική ελευθερία, το πνεύμα, και τον ολοκληρωτισμό. Με σκηνοθετική άνεση, πολύ καλές ερμηνείες, χωρίς μορφικές πρωτοτυπίες - δεν στοχεύει εκεί: σαφώς επιθυμεί να είναι θελκτικό για το ευρύ κοινό (πού ο ψόγος;) Αλλά διαθέτει επίσης ουκ ολίγες διακριτικά ειρωνικές στιγμές - όπως οι δυο σκηνές που ανοίγουν και σχεδόν κλείνουν την ταινία. Στην πρώτη, ο φύλακας-ξεναγός της έκθεσης "Παρηκμασμένης τέχνης" επί ναζισμού, γίνεται ζοφερά κωμικός, όσο και ο ο δημοσιογράφος της Δυτικής Γερμανίας τρεις δεκαετίες αργότερα, που εκλαμβάνει ως "απρόσωπη" τέχνη (βλ. τον τίτλο της ταινίας) την πιο βαθειά και οδυνηρά προσωπική δημιουργία - που ωστόσο, για να λέμε του στραβού το δίκιο, το κρύβει επιμελώς, κι αυτό είναι μέρος της αξίας και της γοητείας της.
Πέρα απ' όλα τ' άλλα, η ταινία μ' έκανε να ξανακοιτάξω τον Gerhard Richter - του οποίου η "φωτορεαλιστική" τεχνική 'εξηγείται' στο έργο με τρόπο εντελώς 'αντίθετο' απ' αυτό που επιφανειακά φαίνεται να ισχύει. (Το δε άρθρο της Dana Goodyear στον "New Yorker" για την σχέση του Ρίχτερ με την ταινία, είναι, πέρα από διαφωτιστικό, άκρως συναρπαστικό: https://www.newyorker.com/magazine/2019/01/21/an-artists-life-refracted-in-film)
Φεβρουάριος 2025 _ Εννέα ποιήματά μου, στο πρωτότυπο (κείμενο αλλά και ηχογράφηση με την φωνή του ποιητή) και σε μεταφράσεις σε διάφορες γλώσσες, στον ιστότοπο παγκόσμιας ποίησης Lyrik Line
Οκτώβριος 2022 _ Δύο ποιήματά του περιλαμβάνονται στην φινλανδική ανθολογία Ηλιακό ρολόι των Riikka Pulkkinen και Αθηνάς Ρώσσογλου και σε μτφρ. της πρώτης (εκδ. Enostone)
Σεπτέμβριος 2022 _ Δεύτερη, εμπλουτισμένη έκδοση του συλλογικού βιβλίου δοκιμίων Τι μας μαθαίνει η τέχνη (εκδ. ΦΡΜΚ), όπου συμμετέχει με το δοκίμιο "Η μεταφορά ως γνωριμία με τον κόσμο"
Οκτώβριος 2021 _ Κυκλοφορεί η β' έκδοση του 4ου ποιητικού βιβλίου του Ρινόκερως (εκδ. Καστανιώτη)
ο ξυλοκόπος
Ο Παναγιώτης Ιωαννίδης γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα, όπου και ζει. Τα ποιήματά του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη: Τοσωσίβιο (2008, β' έκδ.: 2009), Ακάλυπτος (2013), Πολωνία(2016), Ρινόκερως (2020, β' 2021), και έχουν επίσης μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, κροατικά, πολωνικά, σουηδικά, τουρκικά, και φινλανδικά.
Ποιήματα, δοκίμια, κριτικά σημειώματα, και μεταφράσεις του (ποιημάτων των S. Heaney, T. Gunn, R. Creeley, A. Motion, D. Harsent, M. Symmons Roberts, κ.ά.) δημοσιεύονται σε περιοδικά από το 1994. Παρουσιάστηκε στις εκδηλώσεις «16 Νέοι Έλληνες Ποιητές» της Θεατρικής Εταιρείας «Πράξη» (1997), και έλαβε το Β’ Βραβείο ποίησης στην «Πρώτη Συνάντηση Νέων Δημιουργών (Σχολή Βακαλό)» (1998).
Είναι υπεύθυνος για την ποίηση στο μηνιαίο περιοδικό «The books' journal», μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού ‘για την διερεύνηση του ποιητικού φαινομένου’, «Φάρμακο», διοργανωτής και επιμελητής της σειράς μηνιαίων ποιητικών αναγνώσεων «Με τα λόγια (γίνεται)», και υπήρξε, τα έτη 2019-2021, επιμελητής του "Und.Poetry".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου